نیروهایی که هر روزه از دانشگاه ها فارغ التحصیل می شوند به امید یافتن کاری آبرومند وارد رشته ی انیمیشن می شوند . اما پس از چند سالی که از عمر گرانبهایشان می گذرد خاطر نبود نظارت کافی و مدیریت صحیح و هجوم دلالان تازه نفس و کهنه کار بدون اینکه حقشان را بگیرند با دلی  پرخون از این رشته خارج می شوند . تصور اینکه چه هزینه هایی برای به ثمر رسیدن این جوانان  خرج شده است ،بسیار سخت است .

صنفی که باید برای انیمیشن تصمیم بگیرد باید در راستای سیاست های کلان کشور ایران قدم بردارد . باید بداند که از کدام فرصت ها برای شکوفایی این رشته بهترین استفاده را بکند  چرا که این هنر یک هنر ملی است و باید در راستای اهداف ملی ایران قدم بردارد .

هدایت کنندگان این صنف باید در تعامل بادیگر ارگان ها و سازمانها باشند . (البته نه برای خودشان و نه با این فکر که خود پروژه هایی بگیرند و تبدیل به همان دلالان بدون مرز شوند )

مدیران این تشکل باید حتی پا را از مرزهای ایران فراتر بگذارد تا بتواند بازاری برای تولیدات انیمیشن ایران دست و پا کند .

چند کلمه ای هم با دولت مردان عزیز تر از جان . دوستان اگر در پس هر هنری یک مدیریت کار آمد نباشد از آن هنر انتظار معجزه نباید داشت . مدیریت درست این نیست که با نگاه مدرک گرایانه به مدیران نگاه کنیم . آفتی که چند سالی می شود گریبان مدیریت بخش هنری مارا گرفته کرده است . در این سالها آنقدر غرق در مدرک و مدرک زدگی شده ایم که از مدیریت اصلی باز مانده ایم و تجربه را نیز فراموش کرده ایم .

 به یاد بیاوریم که یکی از حامیان بزرگ دیزنی در شروع کار دولت و ارتش آمریکا بود . در غیر این صورت افسانه ی دیزنی امروز هیچ معنی نداشت . بیایید با راه اندازی یک تشکل مستحکم ، فکری برای انیمیشن ایران بکنیم تا هم آیندگان را از این چشمه سیراب کنیم و هم فرزندمان را با تفکر ایرانی پرورش بدهیم .  البته این تقاضا به معنای راه اندازی یک تشکل دولتی نیست . چرا که تجربه نشان داده است که هیچ گاه تشکل های دولتی در بخش هنر جواب گو نبوده است . این تشکل هم باید به دست اعضا و فعالان واقعی همین رشته اداره شود . امیدوارم که در این شش شماره توانسته باشم قدمی کوچک در راه آسیب شناسی تولید انیمیشن در ایران ارائه دهم و امیدوارتر هستم که با یاری خداوند متعال و تلاش مداوم بتوانیم به جایگاهی در خور نام ایران در عرصه انیمیشن دست پیدا کنیم . ادامه دارد ...